Foto 1: Boottocht op Rio Napo
Foto 2: Eerste apen gespot :)
Foto 3: Een ocelot strelen, is eens anders dan onze kat
Foto 4: Mijn Ecuadoriaanse tante, nonkel en neef
Foto 5: Natuurlijke waterglijbanen
dinsdag 16 februari 2010
carnavalsweekend naar de amazone
Foto 1: Boottocht op Rio Napo
Foto 2: Eerste apen gespot :)
Foto 3: Een ocelot strelen, is eens anders dan onze kat
Foto 4: Mijn Ecuadoriaanse tante, nonkel en neef
Foto 5: Natuurlijke waterglijbanen
Foto's concerten en amazone
Foto 1: Concert in Guamote
Foto 2: Onze Tourbus
Foto 3: Concert in Coca, midden in de amazone.
Foto 4: Papallactapas op 4030 meter hoogte met de bus
Foto 5: ondergaande zon in het amazone woud.
maandag 1 februari 2010
Voetbalgekte, vleesmarkt, cavia eten en jungle.
hoi hoi hoi,
Sorry dat het alweer 10 dagen geleden is maar nu was echt zoeken naar eens een gaatje om te bloggen. En er is weer veel te vertellen. Vorig weekend ben ik met Carmita, haar schoonbroer en schoonzus en een hele hoop neefjes en nichtjes naar het voetbal gaan kijken. De halve finale van Pomasqui tegen El quinche. Het waren de gastjes van -13 jaar die speelden. In belgië gaan enkel de ouders, eventueel wat familie gaan kijken naar zo een match. Hier dus niet deze match werd gespeeld in een stadion en zowat half pomasqui als El quinche waren aanwezig, om over een beetje druk voor die kindjes te spreken. Iedereen riep, joelde, fluite, song klapte in de handen en sprong recht bij elke aanval om de kinderen toe te juichen. Er werd gretig met confetti gestrooid en luid op de trommels geslaan. Ik heb nog nooit zo veel ambiance gezien bij een voetbalmatch. Iedereen lachte en was vrolijk, zelf ik die niet van voetbal hou vond het echt prachtig om te zien. Uiteraard heeft Pomasqui gewonnen en staan we zo met maar liefts twee leeftijdscategorieen in de finale, want ook de beloften hebben de halve finale gewonnen. Viva Pomasqui.
Volledig uitgehongerd zijn we na de match naar de mercado van El quiche geweest. Ik dacht echt dat ik alles wat ik gegeten had die dag opnieuw ging zien. Wat een stank kwam uit die overdekte markt. Het was reeds 5 u in de namiddag en broeierig heet. De markt gaat smorgens vroeg al open en alle etenswaar ligt dan ook een ganse dag in de warmte. Al snel bleek van waar de stank kwam: de vleesmarkt. Verschrikkelijk was het. Alles eten ze op. Ik heb nog nooit in mijn leven zo een walgelijke etenswaren gezien waarbij ik nog eens van de geur kon genieten ook. Wat dacht je van een geitenkop, schijnt lekker te zijn om soep van te maken. Of darmen van een varken. Of eet je liever de hersenen op. Misschien ben je wel iemand die liever foetussen van koeien eet, dan vind je zeker in El Quiche wat je zoekt. Ik was ech blij om die markthal uit le lopen en de fruithal binnen te gaan. Wat een wereld van verschil met de vleesmarkt. Hier komt je een kleurenpracht tegemoed van duizend en 1 soorten vruchten waarvan ik de meeste nog nooit gezien had. Volledige trossen bananen worden hier verkocht voor $0,30 of wat dacht je van een kilo of 2 aarbeiden voor amper $1. Bij het ruiken van al dat lekker fruit vergeet je onmiddelijk de stank van de vleesmarkt, gelukkig maar. De laatste hall is de hall met de eetstandjes. Mmmmm Cavia, nooit gedacht dat ik dat zou zeggen. Maar het is echt verrukkelijk. Ik heb een gemarineerde cavia gegeten die geroosterd werd boven een barbeque. Ik het niet beschrijven hoe lekker was, woorden schieten te kort. Jullie denken vast dat ik zever, maar het is echt waar. Cavia is een lekkernij, heel lekker mals vlees, zelfs veel beter konijn. Misschien moet ik maar proberen om een diepgevroren cavia mee te brengen naar belgië.
Vandaan met ik met Inge, Saulo en de kinderen naar mijn eerste stukje jungle geweest Mindo. Het was adembenemend mooi. Vertrekend uit het dorre pomasqui, de berg over en dan beginnen zakken, met elke meter die we zakken zien we het landschap rondom ons steeds groener worden. De bomen worden groten, de eerts bromelias en orchideen langs de weg verschijnen, heel zachtjes begint het regenen. We naderen de jungle. We verlaten de hoofdweg en komen op een aarden met putten bezaaide weg terecht. Gelukkig heeft Inge een 4X4 of we gingen er nooit geraakt zijn, zelfs door een beekje rijden met de auto hoort er bij in de jungle. Na 2 uren rijden uit quito komen eindelijk aan in Mindo, een klein, maar mooi jungle stadje. Overal rondom ons zien we hoge bomen, varens en palmen. We beginnen te wandelen in de jungle en echt, wat een kippenvel moment is dat. Het is niet te beschrijven hoe mooi de jungle is. Per meter die je stapt zie je miljoenen nieuwe dingen. De bomen zijn 30 meter hoog, bedekt met varens en mossen. Op de grond passeert er een kolonie mieren met soldaat mieren waar je geen ruzie mee wilt. Tussen de bomen springen de toekans van tak naar tak en plost zie je een rood zwarte eekhoorn voorbijflisten vluchten voor die rare grote blanke mensen. Na 20 minuten stappen komen aan bij de eerste waterval, 12 meterhoog en neerstortend in een naturlijk waterbassin wat heerlijk is om in te zwemmen. Super is het om te zwemmen tussen gigantische bomen en mooie bloemen. Na een half uurtje waterplezier zijn we weer verder getrokken dieper de jungle in. Onderweg lekker wilde zure narangila gegeten, goedgekeurd door onze peresoonlijke jungle gids Saulo, Inge's man. Na een vermoeiende klim naderen we een oorverdovend lawaai, we worden nat van een soort mist en dan plots staan voor een waterval van 80 meterhoog. Coo stelt niets voor, dat is maar een stroompje. Dit hier is pas echt een waterval, en wat een kracht dat achter dat water zat. Na een lekkere picknick terug door de jungle gestapt richting de wagen om na een vermoeiende dag terug huiswaarst naar het kurkdroge Pomasqui te rijden.
Hasta luego
XXX Jeffrey
ps: Voor foto's zie twee vorige blogberichten.
Sorry dat het alweer 10 dagen geleden is maar nu was echt zoeken naar eens een gaatje om te bloggen. En er is weer veel te vertellen. Vorig weekend ben ik met Carmita, haar schoonbroer en schoonzus en een hele hoop neefjes en nichtjes naar het voetbal gaan kijken. De halve finale van Pomasqui tegen El quinche. Het waren de gastjes van -13 jaar die speelden. In belgië gaan enkel de ouders, eventueel wat familie gaan kijken naar zo een match. Hier dus niet deze match werd gespeeld in een stadion en zowat half pomasqui als El quinche waren aanwezig, om over een beetje druk voor die kindjes te spreken. Iedereen riep, joelde, fluite, song klapte in de handen en sprong recht bij elke aanval om de kinderen toe te juichen. Er werd gretig met confetti gestrooid en luid op de trommels geslaan. Ik heb nog nooit zo veel ambiance gezien bij een voetbalmatch. Iedereen lachte en was vrolijk, zelf ik die niet van voetbal hou vond het echt prachtig om te zien. Uiteraard heeft Pomasqui gewonnen en staan we zo met maar liefts twee leeftijdscategorieen in de finale, want ook de beloften hebben de halve finale gewonnen. Viva Pomasqui.
Volledig uitgehongerd zijn we na de match naar de mercado van El quiche geweest. Ik dacht echt dat ik alles wat ik gegeten had die dag opnieuw ging zien. Wat een stank kwam uit die overdekte markt. Het was reeds 5 u in de namiddag en broeierig heet. De markt gaat smorgens vroeg al open en alle etenswaar ligt dan ook een ganse dag in de warmte. Al snel bleek van waar de stank kwam: de vleesmarkt. Verschrikkelijk was het. Alles eten ze op. Ik heb nog nooit in mijn leven zo een walgelijke etenswaren gezien waarbij ik nog eens van de geur kon genieten ook. Wat dacht je van een geitenkop, schijnt lekker te zijn om soep van te maken. Of darmen van een varken. Of eet je liever de hersenen op. Misschien ben je wel iemand die liever foetussen van koeien eet, dan vind je zeker in El Quiche wat je zoekt. Ik was ech blij om die markthal uit le lopen en de fruithal binnen te gaan. Wat een wereld van verschil met de vleesmarkt. Hier komt je een kleurenpracht tegemoed van duizend en 1 soorten vruchten waarvan ik de meeste nog nooit gezien had. Volledige trossen bananen worden hier verkocht voor $0,30 of wat dacht je van een kilo of 2 aarbeiden voor amper $1. Bij het ruiken van al dat lekker fruit vergeet je onmiddelijk de stank van de vleesmarkt, gelukkig maar. De laatste hall is de hall met de eetstandjes. Mmmmm Cavia, nooit gedacht dat ik dat zou zeggen. Maar het is echt verrukkelijk. Ik heb een gemarineerde cavia gegeten die geroosterd werd boven een barbeque. Ik het niet beschrijven hoe lekker was, woorden schieten te kort. Jullie denken vast dat ik zever, maar het is echt waar. Cavia is een lekkernij, heel lekker mals vlees, zelfs veel beter konijn. Misschien moet ik maar proberen om een diepgevroren cavia mee te brengen naar belgië.
Vandaan met ik met Inge, Saulo en de kinderen naar mijn eerste stukje jungle geweest Mindo. Het was adembenemend mooi. Vertrekend uit het dorre pomasqui, de berg over en dan beginnen zakken, met elke meter die we zakken zien we het landschap rondom ons steeds groener worden. De bomen worden groten, de eerts bromelias en orchideen langs de weg verschijnen, heel zachtjes begint het regenen. We naderen de jungle. We verlaten de hoofdweg en komen op een aarden met putten bezaaide weg terecht. Gelukkig heeft Inge een 4X4 of we gingen er nooit geraakt zijn, zelfs door een beekje rijden met de auto hoort er bij in de jungle. Na 2 uren rijden uit quito komen eindelijk aan in Mindo, een klein, maar mooi jungle stadje. Overal rondom ons zien we hoge bomen, varens en palmen. We beginnen te wandelen in de jungle en echt, wat een kippenvel moment is dat. Het is niet te beschrijven hoe mooi de jungle is. Per meter die je stapt zie je miljoenen nieuwe dingen. De bomen zijn 30 meter hoog, bedekt met varens en mossen. Op de grond passeert er een kolonie mieren met soldaat mieren waar je geen ruzie mee wilt. Tussen de bomen springen de toekans van tak naar tak en plost zie je een rood zwarte eekhoorn voorbijflisten vluchten voor die rare grote blanke mensen. Na 20 minuten stappen komen aan bij de eerste waterval, 12 meterhoog en neerstortend in een naturlijk waterbassin wat heerlijk is om in te zwemmen. Super is het om te zwemmen tussen gigantische bomen en mooie bloemen. Na een half uurtje waterplezier zijn we weer verder getrokken dieper de jungle in. Onderweg lekker wilde zure narangila gegeten, goedgekeurd door onze peresoonlijke jungle gids Saulo, Inge's man. Na een vermoeiende klim naderen we een oorverdovend lawaai, we worden nat van een soort mist en dan plots staan voor een waterval van 80 meterhoog. Coo stelt niets voor, dat is maar een stroompje. Dit hier is pas echt een waterval, en wat een kracht dat achter dat water zat. Na een lekkere picknick terug door de jungle gestapt richting de wagen om na een vermoeiende dag terug huiswaarst naar het kurkdroge Pomasqui te rijden.
Hasta luego
XXX Jeffrey
ps: Voor foto's zie twee vorige blogberichten.
zondag 31 januari 2010
donderdag 21 januari 2010
Tapori, Pick-ups, Koloniaal quito en Ecuadorianen
Hola mi amigo's y amiga's,
Ik weet het, ik weet het, het is ondertussen al een tijdje geleden dat ik nog iets gepost heb op mijn blog. Maar echt tijd ( lees eerder zin) heb ik nog niet gehad. Over stage kan ik voorals nog kort zijn. Er is nog niet zoveel gebeurt. Nog tot morgen loop ik gewoon met alle verschillende disciplines mee die werken in tapori om alles goed te leren kennen. Wel ben ik al bezig met het opstellen van een lijst van alle zaken die ik wil aankopen met mijn budget. Hopelijk kan ik snel aan alle dingen raken dat ik er kan in vliegen want de tijd dringt. Ik kan het haast niet geloven maar ik ben al twee weken in Ecuador. Ik begin goed te beseffen dat ik echt moet genieten van elke minuut en seconde hier want voor ik het goed en wel besef zit ik al terug op het vliegtuig richting Belgica.
Vrijdagavond ben ik gaan kijken naar een voetbalmatch, je leest het goed ja een voetbalmatch =p. Mijn gastbroer Luis speelde tegen een andere club van Pomasqui. Ik wist dat het stadion op ongeveer 10 minuten was met de bus dus stond ik al klaar op de stoep om een bus tegen te houden toen Luis riep dat we meekonden met de wagen met een paar vrienden. Ik zag die bende staan van 10 man en ik dacht al van die maat zal een minibusje hebben, nee hoor. Plots kwam daar een afstandse Pick-up afgereden die waarschijnlijk nog de onafhankijlheidsstrijd met Spanje had meegemaakt, een wonder dat het nog reed. En gelukkig stonden we op een helling want zonder aanloop start de motor niet. We zijn dus met z'n tienen achterin op de rand van de laadbak van de Pick-up gaan zitten. Kijk ik heb wel vaak gezegd dat ik zeker terugkom naar België, al dan niet tussen 6 planken, maar op dat ogenblik dacht ik echt dat ik tussen 6 planken deze week ging gerepatrieerd worden naar België. Nooit, maar dan ook nooit van mijn leven kruip ik nog achterin een Pick-up met een Ecuadoriaanse zot aan het stuur. Aan 100 km/uur al zigzaggend tussen wagens, bussen en vrachtwagens je vastklemmen om toch maar niet te vallen. Ik heb niet snel schrik, maar toen dacht ik echt dat er iets ging gebeuren. Te zot voor woorden. 1 ding weet ik zeker NOOIT meer. Over de match valt niet veel meer te vertellen dan dat het een FC- de kampioenen niveau had.
Afgelopen weekend ben ik tweemaal naar koloniaal Quito geweest, echt supermooi. Het was precies of ik kwam binnengestapt in een film uit de jaren 50. Overal rondom je mooie oude koloniale huizen, prachtige kerken vol met bladgoud en mooie schilderenijen, gigantische plaza's met palmbomen en fontijnen, heel veel oude volkswagen Kevers en het belangrijkste vanal nergens, maar dan ook nergens afval. Alles was proper, overal liepen mensen van de technische dienst de straten te poetsen of zag je oude vrouwtjes met een bezem van stro de stoep kuisen. Maar eenmaal je de toeristische wijk verliet lag er terug overal vuil. Ik snap niet waarom de overheid hier niet wat weer moeite doet om deze prachtige stap proper te houden, echt een zonde. Verder ben ik ook naar de panicillo geweest (3020 m. hoog en nog steeds ondragelijke hitte), een heuvel midden in het centrum van Quito waarop een beeld staat van de Virgen Maria die waakt over de Quiteños. Best een indrukwekkend zicht over quito, nu besef ik pas goed hoe enorm Quito wel niet is. Zover ik keek van noord naar zuid zag ik stad. Keek ik naar het oosten of westen zag ik de Andes, echt prachtig.
Na twee weken in Ecuador vind ik het een t ijd dat ik jullie iets meer vertel over wat ik al gezien van de ecuadoriaanse gewoonten en gebruiken. Hier een kleine opsomming:
1)Hier is het heel gewoon om elkaar een zoen als begroeting te geven, ook op het werk. Alles verloopt hier familiair en losjes. Enige vorm van gereserveerdheid is hier in de verte verste niet te bespeuren.
2)Iets anders wat hier opvalt en waar ik me echt blauw aan erger is het wildplassen. Overal zie je hier mensen met de wagen stopppen om doodleuk midden op straat te staan plassen. En nee, niet enkel de mannen zijn schuldig ook de vrouwen doen gretig mee, laat alles maar lopen. Echt walgelijk en dit samen met dode honden, afval en verontreinigde beken in de hitte hier kan ik jullie verzekeren dat de geur niet aangenaam te noemen is.
3)Gelukkig zijn er ook grappige dingen die me hier opvallen, bijvoorbeeld de gewoonte van alle vrouwen, met de nadruk op ale vrouwen, die hier spannende broeken dragen, zowel in jeans als stof. En als je bedenkt dat het merendeel van de Ecuadorianen obesitas heeft levert dat wel grappige plaatjes op =) haha. Ik blijf me toch afvragen hoe die vrouwen van 150 kg in een super spannende jeans raken, kan haast niet anders of ze schakelt de hulp in van haar echtgenoot en kinderen om haar te helpen.
4) Iets raars wat ik nog nooit had gezien is het afwasmiddel dat ze hier gebruiken. Het ziet eruit als een soort rozewax, die zeer hard is en telkens wordt met een sponsje over die wax gewreven om een bord of glas af te wassen. Raar.
5) Bananen, bananen en nog eens bananen. Ze zijn er gek op , koud warm, in drankjes of bij warme maaltijden. Er gaat haast geen dag voorbij of ze hebben een of andere variant van een banaan gegeten. Zo heb ik deze week bananensoep voorgeschoteld gekregen. Ik heb het opgegeten uit beleefdheid, maar laat ik eerlijk zijn, echt smakelijk vond ik het niet.
En zo zijn er nog tientallen andere voorbeelden die ik jullie kan geven, maar die zal ik houden voor een volgende keer.
Hasta Luego,
XXX Jeffrey
Ik weet het, ik weet het, het is ondertussen al een tijdje geleden dat ik nog iets gepost heb op mijn blog. Maar echt tijd ( lees eerder zin) heb ik nog niet gehad. Over stage kan ik voorals nog kort zijn. Er is nog niet zoveel gebeurt. Nog tot morgen loop ik gewoon met alle verschillende disciplines mee die werken in tapori om alles goed te leren kennen. Wel ben ik al bezig met het opstellen van een lijst van alle zaken die ik wil aankopen met mijn budget. Hopelijk kan ik snel aan alle dingen raken dat ik er kan in vliegen want de tijd dringt. Ik kan het haast niet geloven maar ik ben al twee weken in Ecuador. Ik begin goed te beseffen dat ik echt moet genieten van elke minuut en seconde hier want voor ik het goed en wel besef zit ik al terug op het vliegtuig richting Belgica.
Vrijdagavond ben ik gaan kijken naar een voetbalmatch, je leest het goed ja een voetbalmatch =p. Mijn gastbroer Luis speelde tegen een andere club van Pomasqui. Ik wist dat het stadion op ongeveer 10 minuten was met de bus dus stond ik al klaar op de stoep om een bus tegen te houden toen Luis riep dat we meekonden met de wagen met een paar vrienden. Ik zag die bende staan van 10 man en ik dacht al van die maat zal een minibusje hebben, nee hoor. Plots kwam daar een afstandse Pick-up afgereden die waarschijnlijk nog de onafhankijlheidsstrijd met Spanje had meegemaakt, een wonder dat het nog reed. En gelukkig stonden we op een helling want zonder aanloop start de motor niet. We zijn dus met z'n tienen achterin op de rand van de laadbak van de Pick-up gaan zitten. Kijk ik heb wel vaak gezegd dat ik zeker terugkom naar België, al dan niet tussen 6 planken, maar op dat ogenblik dacht ik echt dat ik tussen 6 planken deze week ging gerepatrieerd worden naar België. Nooit, maar dan ook nooit van mijn leven kruip ik nog achterin een Pick-up met een Ecuadoriaanse zot aan het stuur. Aan 100 km/uur al zigzaggend tussen wagens, bussen en vrachtwagens je vastklemmen om toch maar niet te vallen. Ik heb niet snel schrik, maar toen dacht ik echt dat er iets ging gebeuren. Te zot voor woorden. 1 ding weet ik zeker NOOIT meer. Over de match valt niet veel meer te vertellen dan dat het een FC- de kampioenen niveau had.
Afgelopen weekend ben ik tweemaal naar koloniaal Quito geweest, echt supermooi. Het was precies of ik kwam binnengestapt in een film uit de jaren 50. Overal rondom je mooie oude koloniale huizen, prachtige kerken vol met bladgoud en mooie schilderenijen, gigantische plaza's met palmbomen en fontijnen, heel veel oude volkswagen Kevers en het belangrijkste vanal nergens, maar dan ook nergens afval. Alles was proper, overal liepen mensen van de technische dienst de straten te poetsen of zag je oude vrouwtjes met een bezem van stro de stoep kuisen. Maar eenmaal je de toeristische wijk verliet lag er terug overal vuil. Ik snap niet waarom de overheid hier niet wat weer moeite doet om deze prachtige stap proper te houden, echt een zonde. Verder ben ik ook naar de panicillo geweest (3020 m. hoog en nog steeds ondragelijke hitte), een heuvel midden in het centrum van Quito waarop een beeld staat van de Virgen Maria die waakt over de Quiteños. Best een indrukwekkend zicht over quito, nu besef ik pas goed hoe enorm Quito wel niet is. Zover ik keek van noord naar zuid zag ik stad. Keek ik naar het oosten of westen zag ik de Andes, echt prachtig.
Na twee weken in Ecuador vind ik het een t ijd dat ik jullie iets meer vertel over wat ik al gezien van de ecuadoriaanse gewoonten en gebruiken. Hier een kleine opsomming:
1)Hier is het heel gewoon om elkaar een zoen als begroeting te geven, ook op het werk. Alles verloopt hier familiair en losjes. Enige vorm van gereserveerdheid is hier in de verte verste niet te bespeuren.
2)Iets anders wat hier opvalt en waar ik me echt blauw aan erger is het wildplassen. Overal zie je hier mensen met de wagen stopppen om doodleuk midden op straat te staan plassen. En nee, niet enkel de mannen zijn schuldig ook de vrouwen doen gretig mee, laat alles maar lopen. Echt walgelijk en dit samen met dode honden, afval en verontreinigde beken in de hitte hier kan ik jullie verzekeren dat de geur niet aangenaam te noemen is.
3)Gelukkig zijn er ook grappige dingen die me hier opvallen, bijvoorbeeld de gewoonte van alle vrouwen, met de nadruk op ale vrouwen, die hier spannende broeken dragen, zowel in jeans als stof. En als je bedenkt dat het merendeel van de Ecuadorianen obesitas heeft levert dat wel grappige plaatjes op =) haha. Ik blijf me toch afvragen hoe die vrouwen van 150 kg in een super spannende jeans raken, kan haast niet anders of ze schakelt de hulp in van haar echtgenoot en kinderen om haar te helpen.
4) Iets raars wat ik nog nooit had gezien is het afwasmiddel dat ze hier gebruiken. Het ziet eruit als een soort rozewax, die zeer hard is en telkens wordt met een sponsje over die wax gewreven om een bord of glas af te wassen. Raar.
5) Bananen, bananen en nog eens bananen. Ze zijn er gek op , koud warm, in drankjes of bij warme maaltijden. Er gaat haast geen dag voorbij of ze hebben een of andere variant van een banaan gegeten. Zo heb ik deze week bananensoep voorgeschoteld gekregen. Ik heb het opgegeten uit beleefdheid, maar laat ik eerlijk zijn, echt smakelijk vond ik het niet.
En zo zijn er nog tientallen andere voorbeelden die ik jullie kan geven, maar die zal ik houden voor een volgende keer.
Hasta Luego,
XXX Jeffrey
Abonneren op:
Posts (Atom)